Yaren

Yaren haar mama kreeg een hartstilstand

Ik zou het echt heel fijn vinden om op scholen te vertellen over wat er met mij is gebeurd, na het overlijden van mijn mama. Er hangt nog een groot taboe rond verlies en verdriet. Jongeren weten niet zo goed hoe ze daarmee moeten omgaan. Ook mijn vriendinnen wisten dat niet. Sommigen zie ik niet meer. Volgens hen werd ik ineens té gevoelig, té volwassen. Die vriendinnen verliezen, dat deed extra pijn. Sinds ik op het middelbaar zit, heb ik nieuwe vrienden gemaakt. Beetje bij beetje vertel ik mijn verhaal. In het begin van het schooljaar heb ik met mijn klastitularis een gesprek gehad. Op mijn verzoek heeft zij de andere leerkrachten ingelicht.

Ik was zeven jaar toen we net in ons nieuwe huis woonden, mama, Niels en ik. Mama was die dag moe en wou vroeger gaan slapen. Ik kroop bij haar in bed. Plots werd ik wakker van een raar snurkje. Toen ik haar probeerde wakker te maken, lukte dit niet. Ik was volledig in paniek en wist niet zo goed wat ik moest doen. Na een tijdje maakte ik mijn kleine broer wakker, maar die viel weer in slaap. Uiteindelijk ben ik naar de buren gegaan. Die man is toen naar binnen gegaan en ik bleef bij de buurvrouw. Plots stond de straat vol met zwaailichten. Mama werd door de brandweer naar beneden gehaald. Ik vond het vreselijk dat iedereen buiten stond om te volgen wat er gebeurde. Ze kwamen in mijn bubbel.

“Op school vond iedereen mij zo dapper omdat ik het leven van mijn mama had gered. Ikzelf was teveel in shock om te beseffen wat er was gebeurd.”

Mama heeft nog twee weken geleefd. Ze lag in coma en de dokters gaven ons geen hoop. Op een dag werden Niels en ik uit de klas gehaald. Toen ik moeke en bompa op school zag, wist ik dat het niet goed was. Hun leven en het leven van Niels en mij is daarna volledig veranderd. Samen zijn we aan een nieuw hoofdstuk begonnen. Zij zijn onze pleegouders en samen wonen we in een nieuw huis, dichtbij school. We maken er het beste van. Iedereen levert iets in, maar we krijgen er een nieuwe familie voor terug. Ik zie moeke en bompa super graag. Soms zeg ik weleens lachend dat wij hun jong houden. Mijn papa zie ik vooral in de weekenden. Met hem heb ik ook een goede band.

“Tijdens de uitzending van Radio Gaga vanuit het Missing You rouwkamp herkende ik mezelf in het verhaal van een meisje.”

Door die aflevering besloot ik om deel te nemen aan de rouwgroepen in Antwerpen. Ik voelde me meteen op mijn gemak tussen die andere kinderen. Je begrijpt elkaar zonder woorden. Ik kon 100% mezelf zijn. Dit jaar ga ik voor de derde keer mee op rouwkamp. Drie jaar geleden zocht een filmploeg kinderen die zich wilden laten volgen tijdens de kampperiode. Ik heb me toen opgegeven. Een week lang werd gefilmd, maar de camera’s waren onopvallend aanwezig. Uiteindelijk werden Kato en ik de hoofdpersonages van de kortfilm “Yaren en de zon”. Sindsdien speelt de zon een belangrijke rol in mijn leven.

 

“Wanneer op speciale momenten de zon tevoorschijn komt, verschijnt er een glimlach op mijn gezicht. Mama is bij mij.”

Wist je dat?

Yaren de hoofdrol speelt in ‘Yaren en de zon’ ?

Bekijk de docu hier !

SPREAD THE LOVE
X