Sarah

Sarah haar papa werd getroffen door een hersenbloeding

“Ik ervaar veel troost in kleine toevalligheden. Zonnestraaltjes juist wanneer ik het kerkhof bezoek of zijn favoriete liedje op de radio. Die tekens geven mij een gevoel van nabijheid.”

Meedoen aan deze campagne haalt me volledig uit mijn comfortzone. Ik ervaar een grote behoefte om tegen andere jongeren te zeggen dat het OK is om je even niet goed in je vel te voelen. Sinds de dood van mijn papa ga ik zelf ook regelmatig naar een psycholoog. Een dierbaar iemand missen vraagt gewoon veel energie. Ik heb lange tijd geen motivatie gevoeld om te bewegen, maar dat komt gelukkig stilaan wel terug. Volgend academiejaar ga ik meer sporten, samen met mijn vriend. Hij is een geweldige steun voor mij.

Op 23 mei 2021 was mijn papa gaan uiteten met zijn vrouw. Ikzelf had op dat moment afgesproken met een vriendin. Ik herinner me nog exact hoe hij mij later op die avond groette. Hij gaf me een kus en zei heel bewust: ‘Ik hou van u’. Daarna ging hij naar de badkamer om een verfrissende douche te nemen. Omdat ik een vreemd geluid had gehoord en het water ook al zo lang liep, ben ik op een gegeven moment gaan kijken. Papa lag op de grond en reageerde niet meer. In paniek heb direct zijn vrouw geroepen, de ambulance gebeld en daarna mijn mama. ‘Hij ademt niet meer’, schreeuwde ik tegen haar.

Na zijn incident werd hij naar het ziekenhuis gebracht, waarna ze hem direct in coma brachten. De volgende dag kwam het vreselijke nieuws dat er geen hersenactiviteit meer was. Dat beeld van papa heb ik nooit willen zien, ik wou hem herinneren zoals hij was, als iemand die van het leven genoot. Mijn oma heeft wel aan zijn bed gezeten en veel tegen hem gepraat. Aangezien hij in aanmerking kwam voor orgaandonatie, werd hij nog geopereerd. Het is een fijne gedachte dat zijn lever iemand heeft kunnen redden. Dat verzacht de pijn niet, maar het geeft wel iets zinvols aan dit verlies.

“Kort na zijn overlijden werd ik meteen geconfronteerd met de harde realiteit van zijn afwezigheid.”

Mijn proclamatie, mijn studiekeuze en de verhuizing naar mijn kot in Gent: hij was er telkens niet bij. Langzaamaan maakte het stuk ongeloof in mij plaats voor gemis, gemis waar mijn omgeving niet altijd raad mee wist. Hierdoor verwaterde sommige vriendschappen en raakte andere juist hechter. Soms voelde ik ook een soort boosheid. Hij had al jaren gezondheidsproblemen en luisterde eigenlijk niet goed naar zijn lichaam. En in die mix aan emoties kwam plots de liefde op mijn pad, als het meest bijzondere geschenk.

“Hoe hard ik ook probeerde om het dagdagelijkse leven op de rails te krijgen, het lukte niet. Op een gegeven moment ben ik gecrasht: een burn-out.”

Er volgde een time-out van mijn examens en dat bracht rust in mijn leven. Momenteel heb ik een speciaal studentenstatuut. Op die manier krijg ik meer flexibiliteit in het afleggen van examens. Mijn mama en stiefvader steunen me in alle stappen die ik zet. Door deze gebeurtenis besef ik nog meer hoe graag mijn mama me ziet. Het voornaamste inzicht van de afgelopen periode is misschien wel dat ik een nieuwe structuur in mijn leven moet opbouwen. Door het overlijden van mijn papa was ik stukjes van mijzelf kwijtgeraakt.

“Mensen vinden niet altijd hun weg wanneer ze geconfronteerd worden met verlies. Ik hoop dat ik een steentje kan bijdragen in deze zoektocht.”
SPREAD THE LOVE
X