Loïc

Loïc verloor zijn maman ten gevolge van een verkeersongeval

Maman noemde me ‘Loulou’ en ik haar ‘maman’. Ze was altijd super fier wanneer ik tenniste. Ik hou van sporten. Vroeger speelde ik tennis én hockey, maar ik heb ervoor gekozen om met tennis verder te gaan. Momenteel speel ik veel competitie. Het is mijn grote droom om ooit in Amerika te wonen met een tennis scholarship. In Miami woont veel familie. Ik vind het altijd super leuk om hun te bezoeken. De laatste keer dat papa en ik daar waren, huurden we samen een boot. Mijn tante had dat al veel gedaan, maar nog nooit een dolfijn gezien. Toen papa en ik meewaren, zagen we ze. Ik denk dan aan maman, want zij was dol op dolfijnen.

“Op de tennisbaan denk ik aan niets en voel ik dat maman dicht bij mij is. Dan zeg ik weleens: Kom op maman, geef me kracht.”

Eind 2020 werd mijn maman tijdens een wandeling met onze hond Balou aangereden. Omdat het zo dicht bij huis gebeurd was, wisten papa en ik al snel van het ongeluk. Balou was meters verder in de gracht beland en had verwondingen aan zijn pootje. Maman werd naar het ziekenhuis gebracht. We bezochten haar elke dag. Ik ben toen een week van school gebleven en daarna was het kerstvakantie. Het ging slecht met haar. Maman was niet meer bij bewustzijn. Ik herinner me dat ze af en toe nog wel met een vinger tikte. We waren veel samen met de familie en kregen heel veel steun van hen. De dag dat ze ons vertelden dat ze geen overlevingskansen had, ben ik bij haar in bed gaan liggen. Daarna was alles gedaan.

“Ergens geloof ik wel in een ziel en dat ze ons af en toe een teken geeft. Dat vind ik fijn.”

In de klas hebben we gesproken over wat er was gebeurd, maar ik praat er op school niet veel over. De meeste kinderen begrijpen het niet. In de pauze speel ik liever voetbal met mijn vrienden. Ik kijk ook graag naar YouTube of naar ‘De Verhulstjes’. Die droge humor van Gert, dat vind ik wel grappig. Ik ben graag bij iemand die mij aan het lachen brengt. Knuffelen met Balou doe ik ook graag. Soms lijkt het alsof hij mijn emoties aanvoelt.

“Juf Lieve sprak met mij over de campagne. Omdat ikzelf graag films maak en kijk, dacht ze dat het wel een goede manier was om mijn verhaal te delen.”

Ik ben naar een psycholoog geweest. Maar ik was daar niet op mijn gemak, alleen wanneer papa erbij was. Als ik verdrietig ben, praat ik met hem. Naast papa heb ik een goede vriend en mijn nichtjes & neefjes die er altijd voor mij zijn. Vooral mijn oudste nichtje betekent veel voor mij, zij voelt voor mij een beetje als mijn grote zus. Ik denk niet dat ze dat zelf weet. Als ik een slechte schooldag heb gehad, fiets ik extra hard naar huis. Dan denk ik aan alle stomme dingen en voel ik me opgelucht wanneer ik thuis aankom.

 

“Bewegen is echt een uitlaatklep voor mij. Het helpt mij in het omgaan met mijn gevoelens.”

SPREAD THE LOVE
X