Laure

Laure mist haar zus, tweelingbroer en pluspapa

In woord en drama vind ik al jarenlang veel troost. Ik hoop er ooit mijn beroep van te kunnen maken.

In het eerste middelbaar ontdekte ik dat ik het tof vond om mijn gevoelens te uiten in andermans woorden. Het was dan ook een bewuste keuze om me vanaf het derde middelbaar voor een school in deze richting in te schrijven. Vorig jaar verhuisde ik naar Brussel om les te volgen aan de Kunsthumaniora, een zevende jaar. Naast drama krijg je hier vakken als musical, creatie mode en podiumtechniek aangeboden. Dit jaar heeft mijn horizon op zoveel vlakken verbreed en mij klaargestoomd voor de volgende stap. Het is mijn grote droom om binnen te raken in het RITCS.

De vroegste herinneringen gaan terug tot mijn vijfde levensjaar. Van de jaren daarvoor ben ik alles kwijt. Mijn tweelingbroer verliezen was heel traumatisch voor mij.

Wanneer mensen aan mij vragen of ik zussen of broers heb, antwoord ik altijd dat ik twee zussen en een broer had. Meestal valt er dan een ongemakkelijke stilte of willen ze juist meer weten. Mijn zus Hanne is gestorven nadat mijn ouders betrokken raakten bij een verkeersongeval. Ze werd noodgedwongen vervroegd geboren en stierf na een dag. Mijn tweelingbroer Neel leed aan een zeldzame hartafwijking, alleen hebben mijn ouders dat nooit geweten. Toen hij tweeënhalf jaar was, draaide hij plots weg tijdens het verversen van zijn luier. Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen, bleek dat ze niets meer voor hem konden doen.

Neel heeft thuis gelegen, na zijn dood. Blijkbaar was ik altijd in zijn buurt en gaf ik hem veel kusjes.

Een stukje van mij is met Neel gestorven, terwijl ik ook heel sterk het gevoel heb dat ik voor twee leef. Hij is dicht bij mij, in alles wat ik doe. Vorig jaar maakte ik een solo eindwerk met de titel ‘Wervelwind’. Het was een stuk zonder woorden waarin ik terug ging naar mijn kindertijd en met een ritueel afscheid nam van mijn broer. Na afloop waren mijn ouders in tranen, zo geraakt had het hen. Met mijn mama kan ik over mijn verdriet spreken. Soms gaan we samen naar het kerkhof, maar eigenlijk ben ik daar ook graag alleen. De band met mijn oudere zus is door de jaren heen hechter geworden, binnenkort gaan we samen op citytrip.

Vroeger stak ik een slechte dag weg, nu niet meer.

In 2017 stierf mijn pluspapa aan darm- en leverkanker. Mijn mama en hij waren vierenhalf jaar samen toen hij de diagnose kreeg, een zware klap voor ons allemaal. Na zijn operatie was er even hoop, toch ging hij kort daarna alsnog achteruit. Vandaag geeft het me kracht te weten dat hij mij altijd motiveerde om voor mijn dromen te gaan. Zo stond hijzelf ook in het leven. Die gedachte neem ik mee in de keuzes die ik maak.

 

Mijn verdriet en boosheid uiten zich soms in geïrriteerd gedrag. Gelukkig weten mijn vrienden ondertussen waar dat vandaan komt. Door mijn deelname aan de rouwkampen van Missing You ben ik veel opener geworden. Ik kreeg meer begrip voor mijn emoties. Weg van de buitenwereld kon ik me helemaal op mezelf focussen en was de (h)erkenning in de verhalen van anderen een fijne ervaring. Na ieder kamp had ik telkens weer het idee dat mijn batterijen opgeladen waren.

SPREAD THE LOVE
X