Amelie

Amelie verloor haar papa aan zelfdoding

“Het is mijn grote droom om later naar het conservatorium te gaan. Wanneer ik piano speel, kom ik helemaal tot rust.”

Kort na het overlijden van mijn papa dacht ik dat het voor de buitenwereld makkelijker zou zijn indien ik mezelf altijd vrolijk voordoe. Mensen weten zich soms geen houding te geven wanneer ik mijn verdriet toon. Ik ben alleszins niet van plan om ooit een masker op te zetten. Dat zou mij veel meer energie kosten. Ze nemen me maar zoals ik ben, die koppigheid heb ik van mijn papa. Hij heeft zich ook nooit aangepast voor zijn omgeving.

Op 11 november 2021 veranderde het leven van ons gezin voorgoed. Die ochtend kwam ik vrij vroeg naar beneden. Mijn oma en opa zaten in de woonkamer en dat vond ik heel vreemd. Volgens hun waren mama en papa boodschappen gaan doen. Ik kon dat niet geloven en daarom bleef ik maar doorvragen. Na lang aandringen vertelden ze dat papa kwijt was en dat mama mee was gaan zoeken, samen met de politie. “Dat is niet waar, dat kan niet”, was het eerste wat ik dacht.

Op de dag van de begrafenis zorgde mijn muziekleerkracht dat er een piano aanwezig was. Speciaal voor mijn papa bracht ik een liedje van Amélie Poulain. Verder werden er veel foto’s getoond en waren mijn vriendinnen aanwezig. Ik zag ertegenop om weer naar school te gaan. De leerlingenbegeleidster had tijdens mijn afwezigheid een groepsgesprek georganiseerd om de klasgenoten in te lichten. In de klas spreken we niet veel over wat er gebeurd is en wanneer het onderwerp zelfdoding ter sprake komt, ontstaat er vaak een ongemakkelijke stilte.

“Met de leerlingenbegeleidster kreeg ik een hechte band. Haar broer stapte lang geleden uit het leven, daardoor voelt ze me goed aan.”

Sinds het overlijden van mijn papa ben ik minder onbezorgd en heb ik schrik dat er iets met mijn mama, broertje of zusje gebeurt. Ik heb geprobeerd om hierover met een psycholoog te spreken, maar dat werkte niet voor mij. Gelukkig ben ik goed omringd en kan ik bij anderen terecht met deze emoties. Verder heb ik ontdekt dat ik graag creatief bezig ben zoals het haken van knuffels. Ook zoek ik troost in mooie quotes die ik via Pinterest vind. De zinnen die me het meest raken, noteer ik met sierletters in een boekje. Daarnaast vind ik het fijn om voor onze diertjes te zorgen.

“Er zijn veel herinneringen waar ik met een lach op terugkijk. Hetgeen ik altijd zal onthouden, is dat papa mij altijd stimuleerde om mijn talenten verder te ontwikkelen.”

Papa en ik hadden veel raakvlakken waaronder de behoefte om alles te willen weten. Ik geloof graag dat hij vanuit hierboven af en toe nog eens naar beneden kijkt. Wanneer ik hem nodig heb, praat ik in mijzelf. Dat is mijn manier om mijn hart te luchten. Samen met mama hebben we ook een gedenkhoekje thuis ingericht. Om beurten steken we een kaarsje bij hem aan. Wanneer ik me niet goed voel, laat ik dat ook aan mijn vriendinnen weten.

“Het besef dat zij er voor me zijn, is belangrijk voor mij. Als vriend hoeft niet altijd iets te zeggen. Gewoon laten weten dat je er bent, is al voldoende.”
SPREAD THE LOVE
X